کیفیت زندگی

موضوع کیفیت زندگی برام خیلی جالب هست به این دلیل که تصور می کنم اکثر آدمها به اون توجه نمی کنند.برای اینکه بهتر موضوع رو تحلیل کنم به این اشاره می کنم که کسانی که توانسته باشند درآمدشون رو با علاقشون یکی کنند یکی از خوش اقبال ترین آدمهای روی کره زمین هستند. می خوام بگم بسیار کم هستند افرادی که کاری که می کنند رو دوست داشته باشند و یا اینکه کاری که دوست دارند انجام بدهند براشون به اندازه کافی درآمد داشته باشه که اموراتشون رو کفاف بده. وقتی به این موضوع فکر می کنم که انسان ها چون می خواهند زندگیشون بگذره تن به این میدهند که اگر کاری هست که بتونند انجام بدهند ولو که خیلی دوستش هم نداشته باشند رو انجام میدهند و توجه به این نمی کنند که زندگی بی کفیتی دارند جا می خورم .مثلا معلمی رو در تورنتو میشناختم که می گفت من از هر ثانیه کار کردن در فلان مدرسه متنفر بودم بیچاره در مدرسه قبلی که سالها درس داده بود وضعش به این وخامت نبود بعد در آخر صحبتش گفت من بالاخره قسط خونم رو دادم وتا چند سال دیگه حقوق بازنشستگی می گیرم.تو دلم گفتم آخه چه فایده ای داره این پرداخته شدن قسط خونه با این شرایط.بگذریم حالا ایشون شاید چاره ای نداشت چون شاید بیست و چند سال سابقه کار داشت ونمی تونست رهاش بکنه اما برای من که فقط 3 سال سابقه دارم نباید گول زننده باشه.بنابراین به تنها چیزی که علاقه دارم که تحقیق و مطالعه هست باید بپردازم که اگر بخوام با کارم تلفیقش کنم کار در زمینه آمار در علوم اجتماعی هست.مثلا وقتی می بینم نسبت جابجا شدن آدمها در کانادا با میزان طلاق نسبت مثبتی داره و یا اینکه درصد افرادی که ازدواج رسمی نمی کنند در مقابل کسانی که ازدواج میکنند و طلاق میگیرند ویا گروه های دیگه درچندین دهه گذشته بسیار بیشتر شده و یا از اینکه در خلال تحقیقم روی کودکان 4 و 5 ساله که در امتحان هوش از طریق خواندن در تمام کانادا بصورت شانسی انجام شده متوجه میشم که سه چهارم آنها با پدر و مادرشون همزمان زندگی می کنند و هزاران موضوع دیگه به فکر فرو میرم و احساس خوبی پیدا میکنم که چیزی راجع به دنیای انسانهای اطرافم کسب کردم.آیا می تونم کاری در این زمینه پیدا بکنم خدا میدونه. در کانادا که چشمم اصلا آب نمی خوره مگر دردولت فخیمه آمریکا فرجی بشه.اگر نبود ترجیح میدم بریم شمال کانادا. نکته ای که میدونم اینه که ویندزر ماندن مهرماه سال بعد دیگه فایده ای نداره