ماندلا و ما

باز هم بحث عافیت طلبی و دور اندیشی در مقابل به اصطلاح اخلاقی رفتار کردن و مبارزه گری . آقای کوروش علیانی در لابلای کاویدنِ جنبش مشروطه به نقش روشن فکرانی اشاره می کند که هم از سوی مبارزان مورد طعن قرار گرفته اند و هم از سوی متشرعان به ضد مسلمان بودن متهم می شدند. از آنجا که نوشته ایشان به آموزش هم ارتباط مستقیم دارد خواندن آن را توصیه می کنم.

به یاد دارم زمانی که در دانشگاه بودم بخصوص در سالهای 68 تا 72 همین بحث های عافیت طلبی به شاگردان سروش می شد.سروش قبظ و بسط را در سال 66 در مجله کیهان فرهنگی شروع کرده بود و یواش یواش مباحث روشن فکری دینی در میان اندیشمندان در گرفت.یکی از بازخوردهای این مباحث هم به عمل گرا بودن به معنای سیاسیِ طرفداران سروش مربوط می شد.اینکه اینها امیران سخنند و بس.اگر به دوستان مذهبی خودتان یک نگاهی بیاندازید که قشر وسیعی از نسل امروز را تشکیل می دهند تاثیر حرکت سروش را در میابید. لطفا ذهنتان را از آقای سروش بیرون ببرید چون سخن من ناظر بر مقطعی از فعالیت ایشان بود و نه فعالیت کنونی ایشان. اما در خصوص اینکه چه حرکتی عمل اجتماعی بهینه ای است؟ به نظرم این یک بحث بی حاصل است چون نیازمند داشتن آمار می باشد و حتی بعد از داشتن آمار باز هم باید دید آیا شرایط موجود قابل تطبیق با آن آمار را دارد یا خیر؟ اما اگر به تعبیر دوستی، زمانی فلسفه می خواند چون مغزش می خارید و لذا مجبور بود آن را بخاراند، مغزتان می خارد خوب بخارانیدش.
نکته مهم دانستن شرایط جامعه ایران است و نقش روشن فکران دراصلاح آن، که به اعتقاد من هر چه اندیش مندان در بیرون از زندان باشند و در انتقال دانش بشری اجتماعی کمک بکنند مفید تر است.به این معنا که حرف های نزده بسیار است.از بحث های ساده مانند اینکه چرا نباید لقب دروغ گو را به راحتی در جامعه بکار برد تاایجاد درآمد دولت از طریق مالیات و غیره.
احساسات به شدت در میان ما ایرانیان وجود دارد و کنترل آن بسیار دشوار، بخصوص وقتی جنایاتی را می بینی که توسط عده ای در حکومت شاه و بعد توسط عده دیگری در دوره کنونی انجام شد.در وبلاگ ها زیاد از مقاومت ماندلا در زندان سخن گفته شده ولی از حرکتش برای آرام کردن احساسات مردم کمتر اشاره ای شده. یک روز کسی باید کتاب زیر رو ترجمه کند.
Narrating Political Reconciliation: South Africa's Truth and Reconciliation